Η πρώτη εκκλησία της Ηλιούπολης ήταν ένα μικρό κτίσμα στο χώρο που βρίσκεται και η σημερινή εκκλησία.

Κτίστηκε γύρω στο 1965 από τον μεγάλο δωρητή Κωνσταντίνο Κωνσταντινίδη, για να ικανοποιεί τις ανάγκες των λιγοστών κατοίκων της Ηλιούπολης.

Ο δρόμος μπροστά από την εκκλησία φέρει το όνομα του δωρητή της.

Το πανηγύρι του Αγίου Κωνσταντίνου (21 Μαΐου) ήταν και παραμένει μέχρι και σήμερα, ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια της Ελλάδας.

Παράδοση και ιστορία άφησαν στην τοτινή εκκλησία μας ο πάτερ-Παναγιώτης ο κοντός, που με την αξιοσύνη και την ενεργητικότητά του ενέπνευσε την νεολαία συσπειρώνοντας πολύ παιδικό και εφηβικό κόσμο στις τάξεις του κατηχητικού. Η αυλή της εκκλησίας έσφυζε καθημερινά από νεολαία για διάφορα παιγνίδια και ειδικά ως χώρος ποδοσφαίρου. Ο ίδιος δημιούργησε πνευματικό κέντρο (λίγο παρακάτω από την εκκλησία στην οδό Κ.Κωνσταντινίδη), με επιτραπέζια παιγνίδια, βιβλιοθήκη, πινγκ-πονγκ (πολλοί από εμάς έμαθαν να παίζουν καλό πινγκ-πονγκ εκεί και στη Πρόνοια και αργότερα στο εντευκτήριο του ΟΡΦΕΑ στη Καραβαγγέλη) και το έργο του έμεινε αξέχαστο και ιστορικό. Δυστυχώς η θητεία του στην Ηλιούπολη ήταν μικρή, μιας και κάποια μετάθεση σκοπιμότητας στέρησε την περιοχή από έναν άξιο παπά. Για αρκετά χρόνια πολλά παιδιά τη Ηλιούπολης πήγαιναν στον Άγιο Κωνσταντίνο Ιπποδρομίου, όπου μετατέθηκε, για να τον συναντούν και να συζητούν μαζί του.

Ιστορικές έμειναν και οι ίντριγκες μεταξύ των παιδιών της εκκλησίας , για το ποιος θα ντυθεί παπαδάκι στην εκκλησία. Και αφού μετά από αγώνες επικρατούσαν οι πιο κοντινοί, τακτικοί και συνεπείς , χαρακτηριστικές ήταν οι "μάχες" που δίνονταν μεταξύ των πιτσιρικάδων για το ποιος θα κρατούσε τον σταυρό. Οι παλιές θύμησες λένε ότι νικητής και αρχηγός ήταν ο Αχιλλέας Αμανατίδης, ο κοκκινομάλλης της παρέας που σήμερα ζει στην Αθήνα από το 1973. Παπαδάκια της εποχής 1967-1972 ντύνονταν οι Αχιλλέας Αμανατίδης, Μάκης Σερεμέτης, Γιώργος Τσεκλίδης, Απόστολος Παπατσαρούχας, Πέτρος Μανζιέρης Κώστας Κωστανάκης, Γιώργος Χατζηανδρέου και άλλοι.

Γραφικός τύπος της εκκλησίας ήταν και ο γηραιός φαλακρός +κυρ-Κώστας ο καντηλανάφτης, που είχε τη χάρη να παίζει με όλα τα παιδιά της ενορίας και να δίνει σε όλους παρατσούκλια. Σ' αυτόν ανήκει το παρατσούκλι "ντουμουζλούδες" για τους αδερφούς Στρούντζους (Γρηγόρη και + Χρήστο) που μόλις είχαν έρθει από μια περιοχή της Καβάλας (και εγκαταστάθηκαν στο σπίτι ακριβώς απέναντι από την εκκλησία), που ο κυρ-Κώστας την ήξερε με την τούρκικη ονομασία της ως Ντομουζλού .

Πολύ γνωστοί σε ολόκληρη την Ηλιούπολη ήταν και οι δυο γραφικοί μικροπωλητές της εκκλησίας ο Αχιλλέας ο νάνος και ο Χάρης. Χαρακτηριστικές ήταν οι έριδες μεταξύ τους γατί και οι δύο απευθύνονταν στην ίδια λιγοστή παιδική πελατεία της εποχής εκείνης. Δυστυχώς μετά από χρόνια μάθαμε ότι ο Αχιλλέας σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα κάπου στο Κιλκίς , ενώ για τον Χάρη ακούσαμε ότι πνίγηκε σε αρδευτικό κανάλι στο χωριό Βραχιά από όπου και κατάγονταν.

Η φωτογραφία που ακολουθεί μπορεί να θεωρηθεί σαν ιστορικό ντοκουμέντο . Είναι από το φωτογραφικό αρχείο του Π.Μανζιέρη και φαίνονται ο Αχιλλέας καθιστός και ο Χάρης όρθιος στην παλιά είσοδο της εκκλησίας.

 

AXILLEAS-XARIS