ΤΑ ΣΙΝΕΜΑ ΤΗΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΩΝ

Τις δεκαετίες 60, 70 και 80 οι κινηματογράφοι στην Ελλάδα βρίσκονταν στη μεγάλη ακμή τους. Στην ακμή της βρίσκονταν βέβαια τότε και η κινηματογραφική παραγωγή.

Φοβερές ταινίες από το Hollywood στην Αμερική, από την Cinecita στην Ιταλία, αντίστοιχα στούντιο στη Γαλλία και από την Φίνος Φιλμ στην Ελλάδα.

Γελούσαμε με Τζέρυ Λιούις και Λουί ντε Φινές (Φαντομάς) ,γοητευόμασταν με Αλαίν Ντελόν και Ζαν Πωλ Μτελμοντό, τραγουδούσαμε με Έλβις Πρίσλεϋ και Φρανκ Σινάτρα, μας συνέπαιρνε ο Τζον Γουέην στα original γουέστερν και στις ταινίες-ύμνους των Αμερικανών για το Βιετνάμ (Πράσινα μπερέ) , "πεθαίναμε" να δούμε Μοντγκόμερυ Γούντ (Τζουλιάνο Τζέμα), Λη Βαν Κλιφ, Κλιντ Ηστγουντ και να ακούσουμε μουσική στα γουέστερν-σπαγγέτι του Ένιο Μορικόνε ."Για μια χούφτα δολλάρια", "Μονομαχία στον κόκκινο ήλιο" "Τζάγκο" , "Ρίγκο" (ονόματα που δώσαμε σε Ηλιουπολίτες φίλους μας. Λίγο αργότερα...Ποιος δεν είδε από... εξώστη τη "Μπαρμπαρέλλα" και τη "Χέλγκα";

Μήπως δε κλάψαμε στην Ομόνοια  με το Νίκο Ξανθόπουλο (Ξεριζωμένη Γεννιά) και το Βασιλάκη Καίλα (Λουστράκος), τη Μάρθα Βούρτση και την Άντζελα Ζήλια. Δε γελάσαμε με το Βέγγο και το Κωσταντάρα , το Βουτσά και το Σταυρίδη; Η χούντα δεν πέρασε στα σωθικά μας με τις ταινίες του Τζέημς Πάρις (ΟΧΙ) και...ποιος δεν είδε από ...εξώστη το "Χώμα βάφτηκε κόκκινο" με τον Ανέστη Βλάχο και τη Ζέτα Αποστόλου; Αυτή η ταινία ήταν και η αρχή της "τσόντας". Ακολούθησαν αργότερα  Τίνα Σπάθη, Κώστας Γκουζγκούνης κ.ά.

Ποιος δεν αναπολεί τη βαθιά μπάσα φωνή του Σάκη στην Ομόνοια... Σπόρια, σάντουϊτς, κωκ, ροξ, λεμονάδες, πορτοκαλάδες, ταμ-ταμ ;

Όσοι δεν συναγωνίστηκαν στη γρηγοράδα φαγώματος σποριών (μπατιρόσπορων) τον Θόδωρο Σκλαβούδη είναι σα να μη έζησαν την εποχή του καλού σινεμά.

Στις αρχές της δεκαετίας του 80 οι συνοικιακοί κινηματογράφοι άρχισαν σιγά-σιγά να καταρρέουν. Η τηλεόραση έκανε το θαύμα της. Τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ πλέον τα βλέπαμε από τη τηλεόραση και όχι πριν την έναρξη της ταινίας στο σινεμά. Κάπου εδώ γύρω χρονικά ήταν και τα "κύκνεια άσματα" των κινηματογράφων της Ηλιούπολης , του Εύοσμου και της Σταυρούπολης.

Οι πρώτες τηλεοράσεις στην Ηλιούπολη φάνηκαν δειλά-δειλά γύρω στο 1967-68.Ποιοι όμως είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν μια ασπρόμαυρη; Οι κάτοικοι της Ηλιούπολης ήταν όλοι μεροκαματιάρηδες. Έτσι το 1968 είδαμε τους Ολυμπιακούς αγώνες από το Μεξικό σε ξένα σπίτια και το 1969 είδαμε την προσσελήνωση του Apollo 11 σε απ' ευθείας μετάδοση από τη βιτρίνα του μαγαζιού του Παρασκευά (εκεί στο τρίγωνο του Βαρσάμη-όπου τώρα είναι το παπουτσάδικο του Δανδούμη-δίπλα στο Μήτσο το παπλωματά), που είχε τηλεοράσεις να παίζουν και τη  νύχτα.